banner

Mijn fibromyalgieverhaal


De operaties
Dit onderdeel van de site is opgedeeld in vier pagina's. Hieronder de links naar de vier pagina's.
Onderaan elke pagina staat tevens een link naar de volgende.

de eerste operatie   na de eerste operatie
de tweede operatie na de tweede operatie



De eerste operatie

De reis en de operatie

In maart 2012 ben ik voor de eerste keer geopereerd door dr. Bauer.
Hieronder een verslag.

De reis
Op maandagochtend 12 maart vertrekken we naar Zwitserland. De reis gaat vrij goed, ik heb verschillende kussens ter ondersteuning van m'n nek en m'n armen en op die manier is het goed te doen. Het ging veel beter dan een paar weken ervoor toen we op en neer reden naar Zwolle, vier uur in de auto was toen nogal tegengevallen.

Maar als we onderweg in het centrum van Freiburg even de benen willen strekken kom ik niet verder dan de uitgang van de parkeergarage. 'O ja, da's waar, ik kan haast niet vooruit'. We zijn er (gelukkig) nog niet aan gewend dat ik haast niks meer kan.

We rijden in Zwitserland via Luzern en maken daar een stop. Wat een prachtige stad!
Voor zover het gaat lopen we een beetje rond en we bewonderen de middeleeuwse houten brug waar de stad beroemd om is.
Aangezien we geen zin hebben om er echt voor te gaan zitten, besluiten we bij een snacktent te eten. Daarna gaan we weer op pad richting de eindbestemming: Untergeri, waar ons hotel is.
We hebben gekozen voor Hotel Schiff o.a. vanwege de mooie locatie vlakbij een Zwitsers meer. De foto's van de kamers zagen er goed uit op de website en de prijs was redelijk (voor Zwitserse begrippen).
De kamer blijkt prima, erg schoon en verzorgd. Verder is de badkamer lekker ruim en de bedden zijn goed.

Dinsdag 13 maart
Mijn afspraak voor het onderzoek door dr. Bauer is om 9:00 uur en het laatste wat ik wil is te laat komen. Daarom zitten we al vroeg aan het ontbijt, wat prima is.

Het is maar een kwartiertje rijden naar Baar, een mooie groene route door het Zwitserse landschap en de reis gaat voorspoedig.
We zijn ruim op tijd bij de kliniek.
Man parkeert de auto bij het spoor, wat een probleem oplevert want hij heeft geen Zwitsers geld voor de automaat. Later bleek dat de parkeergarage op het plein een betere keus is, je rijdt er z naar binnen.
Gelukkig komt hij nog op tijd bij het consult.

We hadden trouwens een afspraak gemaakt voor een consult en direct daarna, indien nuttig geacht door dr. Bauer, een operatie.

Dr. Bauer neemt ons mee voor het consult naar zijn kamer n verdieping hoger.
Eerst lopen we de lijst met vragen door die ik thuis heb ingevuld. Ik heb dit in het Engels gedaan, want mijn Engels is beter dan mijn Duits.
Ik heb de lijst zodanig ingevuld dat mijn hele ziektegeschiedenis erin staat.

Vervolgens volgt een zeer uitgebreid lichamelijk onderzoek.
Ik reageer sterker op sommige acupunten dan ik had verwacht.

De diagnose luidt dat ik in alle vier kwadranten fibroverschijnselen heb.
Ai!! Dat komt hard aan. Ik had het niet verwacht... Dacht aan misschien n of hooguit twee kwadranten.
Slechts in twee kwadranten zijn de klachten overduidelijk.

Normaal zou dr. Bauer beginnen met opereren in het kwadrant waar de klachten zijn begonnen. Bij mij is dat linksonder.
Maar omdat ik zo'n last heb van m'n armen stelt hij voor om m'n rechterarm te opereren. Wij zijn het daarmee eens en na een gemoedelijk en uitgebreid gesprek van ruim een uur gaan we weer naar beneden voor de operatie.

De assistente is ziek en daarom is mevrouw Bauer erg druk. Ze assisteert ook bij de operatie.

M'n trui moet uit, ik heb gezorgd dat ik daaronder een hemdje aan heb, zodat ik niet zo bloot op de operatietafel hoef te liggen.
M'n laarzen moeten uit, ik krijg een groen kapje op m'n hoofd en we gaan de operatiekamer in.

Ik ben op zich niet bang voor de operatie, maar ik ben wel bang dat ik een paniekaanval krijg....
Sinds een paar jaar krijg ik namelijk soms opeens een claustrofobische paniekaanval als ik in een situatie ben dat ik niet weg kan. Dat kan zijn in een lift, in de stoel van de tandarts of in een tunnel.
Aangezien ik natuurlijk echt niet weg kan van de operatietafel, ben ik bang dat het nu ook gebeurt.

Ik vertel het tegen dr. Bauer en hij zegt dat het vaker voorkomt. De geroutineerde en rustige aanpak in de operatiekamer stelt me wel wat gerust.
Ik krijg een infuus in m'n arm en na een tijdje voel ik me meer ontspannen.
Mijn arm wordt afgeschermd, dus ik kan (gelukkig) niet zien wat er gebeurt.

Ik ben de hele operatie bij kennis en lig naar buiten te kijken door de ramen. Ik heb geen zin om te praten of vragen te stellen.
Ik voel wel dat er iets gebeurt met m'n arm, maar ik voel geen greintje pijn. Ik ben soezelig.

De operatie duurt ongeveer anderhalf uur.
Na de operatie helpt dr. Bauer me met aankleden en ik krijg een glaasje water.

Nadat ik eventjes in de wachtkamer heb gezeten om bij te komen, maken we nog wat foto's en we willen ergens gaan lunchen.
Ik heb een sjaal meegenomen als mitella. Dr. Bauer drukt me nog op het hart om m'n arm wl te gebruiken, bijvoorbeeld met eten of met haar kammen. M'n arm mag alleen niet belast worden.

In de auto slaat de pijn in m'n arm flink toe...Helaas liggen de pijnstillers in het hotel. We gaan dus eerst naar het hotel om pijnstillers te halen en dan gaan we gezellig bij de lunchroom aan de overkant van de straat wat eten.
Tijdens de lunch wordt de pijn zo heftig dat ik het niet meer uithoud. We eten snel onze broodjes op en gaan naar het hotel.

Ik ga op bed liggen, hopelijk werken de pijnstillers snel!
De rest gaat de omgeving bekijken.

Na een tijdje zakt de pijn en heb ik weer aandacht voor m'n omgeving.
Ik zie dat het prachtig weer is en besluit naar buiten te gaan voor een wandeling.
Het meer is vlakbij en ik maak een flinke wandeling in een tempo dat ik niet meer gewend ben. Ik loop zelfs een beetje te huppelen en springen op de treden langs de kade.

Ik ben erg blij dat ik geopereerd ben. Op naar beterschap, ik wil m'n leven terug!


De controle en op naar huis

De ochtend na de operatie kunnen we gelukkig al vroeg terecht voor de controle.
Mevrouw Bauer doet de controle. Ze kijkt hoe de wond eruit ziet (goed!) en doet er nieuw verband om.
Ze vertelt hoe om te gaan met de wond en het litteken en ze legt de oefeningen uit.

Zo moeten de oefeningen

Samen de oefeningen doorlopen.

De wond

Zo zag de wond eruit de dag na de operatie. De witte plekken worden veroorzaakt door wondvocht, dit is normaal.
Er zit een steriele pleister op de wond, die er minimaal twee en maximaal drie weken op moet blijven zitten.
De hechtingen eronder losten bij mij vanzelf op.
Tegenwoordig wordt er bij een armoperatie soms op een andere manier gehecht; dan worden normale hechtingen (onoplosbaar) toegepast. Deze moeten dan steriel verwijderd worden (bij de huisarts).

De pleister mag niet nat worden.
Douchen deed ik zo kort mogelijk en met een plastic zak heel goed om m'n onderarm gebonden.

Na de controle krijgen we het papierwerk mee naar huis, nemen we afscheid en gaan we op weg naar huis.
De terugreis gaat prima, ik heb wel nog pijn aan m'n arm, maar daar zijn gelukkig pijnstillers voor.

[lees verder: na de eerste operatie]